Er zijn geen zekerheden in het leven

Een jongeman van 32 sterft in een club aan een overdosis drugs. Uiteraard is dat ongelooflijk triest en jammer, maar dat een burgemeester overweegt om, naar aanleiding van dat spijtige overlijden, een club te sluiten, begrijp ik niet zo goed. Er sterven nu eenmaal mensen aan drugs, thuis, in clubs, op festivals, op de voetbal, in het verkeer. Dat er drugsdoden vallen is een jammerlijk maatschappelijk en statistisch gegeven. Het perverse gevolg hiervan is dat hoe succesvoller een club/festival/event dus is, des te groter de kans wordt dat het net daar, net in die club op dat festival, net op dat event dus eens serieus zal mislopen.

Kompass is trouwens een heel succesvolle club. Ik heb er een paar weken terug, samen met Kompass, nog zelf een sold out event georganiseerd. We hebben tijdens die avond op geen enkel moment problemen gehad, buiten een generator die wat moeilijk begon te doen. Maar ik maak me zeker geen illusies. Het kon evengoed, net op mijn event serieus misgelopen zijn. Zelfs daar kon er een drugsdode gevallen zijn. Want zelfs bij een goede huisvader kan het wel eens zijn dat zijn kinderen dingen doen die hij uitdrukkelijk verbiedt. Zelfs als die goede huisvader, dat uitgesproken verbod ook zo krachtdadig mogelijk door daden probeert te laten naleven. Een onverantwoorde onnozelaar in een club die XTC verkoopt, die net heel verschillend zijn in dosering kan in no time dodelijke gevolgen hebben.

We zouden mogen verwachten dat een burgemeester en de overheid intussen toch wel weten dat druggebruik een maatschappelijk, en dus ook statistisch aantoonbaar fenomeen is. Hij moet ook weten dat het sluiten van een succesvolle club, die naar mijn weten ook goed samenwerkt met de verschillende overheidsdiensten, enkel het probleem zichtbaar verlegt. Of nog erger het probleem naar de donkere, anonieme, niet te controleren raves en feestjes verplaatst. Dat zou het aantal drugsdoden niet verminderen, wel integendeel, maar misschien wel mooi de statistieken wat verlichten.

Clubs verantwoordelijk stellen voor elke drugsdode is net als ons wegennet verantwoordelijk stellen voor elke verkeersdode. Meestal is niet het wegennet het dodelijke probleem, maar veeleer het, al dan niet onverantwoord, gedrag van de gebruikers ervan, in casu dus de chauffeurs. De overheid gedraagt zich in deze nochtans als een goede huisvader: ze plaatst verkeerslichten, onderhoudt de wegen, bestraft de overtreders, en toch… toch vallen er nog altijd verkeersdoden.  Zo is het ook in club- en festivalland: ondanks het feit dat de meeste clubeigenaars, en festivaluitbaters zich als goede huisvaders gedragen -overtreders opsporen en buitenzetten, samenwerken met de politie- vallen er soms toch nog drugsdoden. Jammer, maar er zijn nu eenmaal geen zekerheden in het leven.

Een beetje realiteitszin kan volgens mij nooit kwaad in tijden van emotioneel verwarrende momenten. Zeker van een burgemeester mogen we emotionele standvastigheid verwachten. Die emotionele standvastigheid even testend heb ik trouwens nog heel slecht nieuws voor Mathias De Clercq: niets, maar dan ook niets garandeert de burgemeester dat er na 4 maanden sluiting, op die heropeningsavond, niet terug een drugsdode valt. Zelfs de meest voorzichtige huisvader kan niet garanderen dat het ‘geluk’, of anders gezegd de statistiek hem niet mee zit. Je kan op die dag trouwens evengoed de lotto winnen. Statistiek is een rare wetenschap.

Ben ik emotioneel zelf te hard? Nee, het gaat hier over het economisch vermoorden van een jonge ondernemer, die in moeilijke horecatijden een topclub uit de grond heeft weten te stampen. Als je die economische moord als burgemeester overweegt, dan moet je de al jaren gekende maatschappelijke feiten eerst eerlijk op een rijtje durven zetten, om dan op basis daarvan uiteindelijk redelijk te beslissen. Een sluiting lijkt me dan opeens wel heel onredelijk.

Recommend
  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIN
  • Pinterest
Share
Tagged in

I wish you a very nice day!